Kościół św. Mateusza - XIV wiek. Świątynia ta jest rzadko spotykanym na Pomorzu gdańskim przykładem kościoła o założeniu bazylikowym. Przypuszcza się że w miejscu obecnej fary już około roku 1207 Joannici wznieśli niewielki kościółek dla obecnej wsi Starogard. Krzyżacy przystąpili do przebudowy osady w miasto-twierdze. W latach 1311-1339, wykorzystując istniejącą świątynie. Wyposażenie świątyni pochodzi z epoki baroku, mimo iż zachował o się dość dużo pamiątek z okresu średniowiecza i renesansu. Szczególnie cenne zachowały się freski nad łukiem tęczy oraz polichromia przedstawiająca sąd ostateczny, która powstała około 1500 roku. Równie cennym zabytkiem jest obecnie eksponowany w muzeum diecezjalnym w Pelplinie, krucyfiks Starogardzki z nienaturalnie wydłużona postacią Chrystusa. Wyróżnia się przepięknymi szczytami.
Kościół św. Katarzyny - to trójnawowa świątynią wzniesiona została w roku 1802 na fundamentach średniowiecznego kościoła używanego od roku 1577 przez Luteran. Istniejące tu wcześniej kościoły niszczone były 2-krotnie - w roku 1659 podczas wypędzenia z miasta Szwedów. Oraz w roku 1792, gdy pożar doszczętnie strawił cały Starogard. Odbudowano w roku 1873 wieża kościoła św. Katarzyny jest najwyższym obiektem w starej części miasta i stanowi dobry punkt orientacyjny podczas wędrówek po Starogardzie. Od 1981 roku kościół ten stanowi siedzibę samodzielnej parafii katolickiej.
Kościół św. Wojciecha - z pierwszej połowy 20-tego wieku. O bryle wzorowanej na bazylice św. Piotra w Rzymie. Zbudowana w latach 1934-1939 z inicjatywy ks. Henryka Szumana, zasłużonego kapłana i ofiarnego działacza charytatywnego. Kościół po zniszczeniach wojennych wyremontowany i konsekrowany w 1953 roku. Wystrój rzeźbiarski. Ołtarz główny i boczny, ambona, chrzcielnica, stacje drogi krzyżowej - to dzieło Ignacego Zielki wykonane z stiuku i kamienia. Na obszernym placyku przed kościołem w 1997 roku stanął spiżowy pomnik św. Wojciecha, dzieło Jarosława Wójcika - pamiątka milenium śmierci męczeńskiej patrona Polski i Starogardu Gdańskiego.
Pałac Weicherta - z końca 19 wieku . Bogato ornamentowany. Rezydencja rodziny Wiechertów dzierżącej od średniowiecza starogardzkie młyny. Pałac odznacza się pięknym wystrojem sztukatorskim, a zwłaszcza wielka sala Balowa na piętrze, przykryta stiukowo-malarskim stropem z okazałym żyrandolem pośrodku. W otoczeniu pałacu zachowały sie pozostałości dawnego parku z starodrzewem sięgającym aż do Wierzycy, która w tym miejscu rozdziela szerokie błonia.
Ratusz - pochodzi z początku XIX wieku, przebudowany ostatecznie w 1893 roku. Usadowiony został na fundamentach gotyckich. Pozostałości dawnego ratusza zniszczonego w pożarze w 1484 roku i przebudowanego w 18 wieku, po zniszczeniach wojny szwedzkiej. Wedle miejscowej tradycji w nim włodarze miasta przyjmowali w 1457 roku Króla Kazimierza Jagiellończyka. Gościł tu także Jan III Sobieski w 1677 roku, a także prezydent Ignacy Mościcki i generał Józef Haller. Obecnie w Ratuszu mieści sie Urząd Stanu cywilnego, Muzeum Ziemi Kociewskiej, ale ono już wkrótce będzie miało nową siedzibę w baszcie gdańskiej.
Baszta Gdańska (szewska) - Powstała około 1325 roku. Najlepiej zachowany obiekt architektury obronnej w Starogardzie. Jej potężna zwalista bryła wyłania się z ciągu murów i zieleni nad kanałem Wierzycy, dawnej fosy miejskiej. W czasie okupacji miejsce kaźni żydów i polaków. Obecnie pomieszczenie dla muzeum Ziemi Kociewskiej.
Baszta Tczewska (młyńska) - Na kamiennych fundamentach z podpiwniczeniem o kolebkowych sklepieniach. Osadzona została w pierwszej ćwierci 14 wieku. Jest to budowla z cegły o kształcie nieregularnego czworo boku. Pieczołowicie zrekonstruowana i znakomicie utrzymana przez prywatnego właściciela. Połączona jest z odcinkiem murów obronnych od strony północno wschodniej stanowiąc urokliwy fragment średniowiecznej panoramy miasta.
Pomnik Adama Mickiewicza - Powstał w 1956 roku z dłuta Ignacego Zielki. Jedyny w tej części Polski - upamiętniający żywy kult w Starogardzie dla wieszcza i jego twórczości.
Kamienice Mieszczańskie na rynku - Aczkolwiek posadowione na średniowiecznych fundamentach i piwnicach, zasadniczo pochodzą z XIX i XX wieku. Rynek starogardzki został wybrany w roku 1997 najpiękniejszym rynkiem z pośród miast do 50 tysięcy mieszkańców